uzun süredir aynaya bakmıyor(muş)um... yani bakıyorum da görmüyorum... belirli bişeye bakacaksam eğer (saçıma, gözüme, bir sivilceye) sadece onu görüp çeviriyorum kafamı... aynı şey fotoğraf içinde geçerli... uzun süredir fotoğraf çektirmiyorum ya da çok az çektiriyorum... çetirdiğim zaman yine çok bakmıyorum kendime... kendimi inkar ediyorum belki de... herkesin beni böyle kabul etmesi konusunda ahkam keserken sanırım kendimi kabul etme noktasında sorunlar yaşıyorum... peki nerden çıktı bu... hafta içi bir arkadaşım ikimize dair bir fotoğraf gösterdi "çok gülüyorum ben buna, çok komik" diyerek... fotoğrafa bakmak için masamdan kalkıp onun masasına gittim... bakınca kendimi gördüm... arkamı dönüp yürümek için adım attığım bir anda çekilmişti... gülmedim ama ben, belli belirsiz gülümsedim sadece... bana göre komik değildi çünkü... o kadar kalınlaşmışım ki... bir yabancıya bakar gibi baktım kendime... o kafa benim olmasa, üzülürdüm o vücut için... nasıl yaşayabiliyor, taşımak için nasıl zorlanıyordur derdim kesin... ama bendim... zor da olsa taşıyordum, belkide bilinçaltımda varlığını inkar ettiğim için taşıyabiliyordum... eve gelip aynaya baktım dikkatlice... önce yuvarlaklaşmaktan ifademi kaybettiğimi düşündüğüm yüzüme baktım sonra da bedenime... çok uzun zamandır yaptığım şeyin farkındaydım ama böyle aniden tüm çıplaklığıyla karşıma çıkınca afalladım işte, üzüldüm...
resimdeki fırat'tan bir farkım yok anlayacağınız...onun kadar çocuğum ben de...o var olan bir perdenin arkasına saklanıyor, ben kendime görünmez perdeler çekiyorum...ve ikimizde gerçek olmayan birşeyi kabul etmeye çalışıyoruz gözümüzün kenarında bir damla yaş ile...o burası benim evimmiş diyor olmadığını bile bile... bende bu benim bedenimmiş diyorum işte...
